hoi hoi!

kweet niet of iemand ooit nog de moeite gaat nemen, om hier te komen piepen, nu ze alles live uit mijn mond kunnen horen. Maar ach, ik kwam nog even langs om te kijken of er nog reacties waren bijgekomen in die laatste maand, en ik vond dat ik toch voor een klein afsluitertje mocht zorgen, om het geheel van 'verhalen' rond te maken...

Hier ben ik dan weer. Door nog steeds niet te geloven problemen net iets later, maar ach, die paar daagjes. Ik moet zeggen dat ik zo Santa Cruz een beetje heb gezien, een stad die ik toevallig nog niet kende. Ik heb daar echt nog genoten van leuke momenten met Chino, en AFS heeft ons zeker goed opgevangen!

Woensdagnacht ben ik dan eindelijk aangekomen, waarbij ik zonder het te verwachten, toch nog een heel ontvangstcomité te verwerken kreeg, met spandoek en champagne bovenop! Zeg mensen die kwamen: merci he! Dat was zalig om zo'n eerste moment te hebben...

De volgende dagen werd alles langzamaan weer gewoon. Een eerste keer de trap terug op, een eerste keer in je eigen bed slapen, een eerste keer de Vlaamse krant lezen bij het Vlaamse corn-flakesontbijt. Een eerste keer terug op mijn fiets, opnieuw de bel en telefoon horen, de straat, de mensen die tegen elkaar klapkes doen, naar de bakker, over de markt fietsen, auto's die voor je stoppen als je over wil steken, nooit denken of je wel dingen helemaal correct vraagt (taal), thuiskomen, je plaats voor je schoenen, je tas, je jasje, samen voor de tv, de canvascrack (kwissen! want dat hadden ze daar precies niet), het dialect terug aanhoren (!!), iedereen terugzien, mensen herkennen op straat, eerste keer terug de bus, tram, trein nemen, lang licht 's avonds, opnieuw veel mensen met paraplu's zien,....alles is weer even nieuw, maar meteen daarna weer doodgewoon.

Jammer dat ik nu in augustus nog geen vakantiewerk heb, dan had ik deze maand meteen iets te doen gehad. Nu is het wat hier, wat daar doen, maar het zijn toch rustige daagjes. In september begin ik te werken, en zal ik op mijn kot kunnen om het misschien al een beetje te beginnen inrichten. En 25 september begin ik eraan. De grote stap die bijna al mijn vrienden vorig jaar al hebben gedaan, maar waar ik me nog even nerveus over kan voelen.

Hoe voel ik me? Eerlijk gezegd voel ik me vrij lusteloos en zonder veel energie om veel te plannen en te doen. Zo heb ik nog heel wat vrienden niet terugzien, in deze 2 weken thuis. Men zegt dat dit typisch is, de eerste tijd dat je terug bent.

Ook mis ik Chino heel erg, wat dit gevoel zeker nog wat versterkt. De ene zegt: 'Je kan hem beter beginnen vergeten.' De ander zegt: 'De tijd maakt het uit. ça c'est la vie, goede en slechte dingen.' Anderen vragen: 'En dus volgend jaar terug? En dan?' Ach, we zullen zien. Maar ik zeg jullie, het is niet gemakkelijk. En ik heb er zeker niet voor gekozen.

 

Mensen, ik wens jullie allemaal een leuk verlof, ik hoop dat er toch nog wat zonnige dagen komen! Je hoeft het mij niet meer te vertellen, ik besef maar al te goed dat ik terug in het Belgische weer terechtgekomen ben. Ik zou niet weten welk type weer ik het liefst heb, van allebei wat, geloof ik. Maar ik kan je zeggen dat het helemaal anders is. Ja, dat wel. Zoals alles!

 

Dit was een jaartje schrijven...Vorig jaar binnen 9 dagen ben ik vertrokken...de tijd is gevlogen. Het was zeker niet altijd gemakkelijk, maar ik heb het ook heerlijk gehad!

 

Ik ga niet verder zeuren.

dikke kus,

Kris

hoi hoi iedereen!

jaaaa, kriebels voel ik nu wel. Ik besef maar al te goed dat het einde dichterbij komt. Alles wijst erop: het is de tijd dat iedereen examens heeft, de tijd dat de zomer er in België aankomt, de tijd dat ik alles moet beginnen regelen in mijn tweede woonplaats Cochabamba, de tijd dat ik mijn vriendje nog steviger vastpak, ook de tijd dat ik 'gejaagd' blijf reizen, om toch maar van zoveel mogelijk Bolivia te proeven, de tijd tot het vertrek en de ...aankomst. Ik weet dat jullie zich daar allemaal verheugen op de dag dat ik terugkom, maar ik hoop dat jullie beseffen dat voor mij het gevoel toch veel meer dubbel is. Het is raar...het doet beseffen en rondkijken en denken.
Ik ben gisteren teruggekomen van een paar daagjes Tarija, nadat Kim me overtuigd had dit met hen te doen. Het was goed, rustig, ik ben blij Tarija de hebben gezien. Op een avond zaten we met de 3 vriendinnen en Sarah van Oruro in het restaurant en begonnen we met 'het overzicht van ons jaar'. Aaaach, eigenlijk kunnen we het daar toch maar over hebben als we thuis zijn, en als we dan voeten op Belgische bodem zetten, zitten we nog steeds in één of ander stadium. Volgend jaar misschien, wanneer iedereen in de univ is gesukkeld, kunnen we beginnen denken wat dit jaar met ons gedaan heeft. Zijn we veranderd? Fysiek, mentaal? Hebben we dingen geleerd? Is ons beeld verbreed? Houden we contact? Met onze familie? Met ons 'opgelopen' vriendje? Zal het dé ervaring van ons leven zijn? 
Zware dingen om over te denken, maar in ieder geval ben ik benieuwd of jullie iets aan me gaan zien. Ik denk persoonlijk van niet, maar ach..wie weet.
Ik ben dus gisteren teruggekomen, en dit was per vliegtuig. De eerste keer dit jaar dat ik per vliegtuig reis, en dat voelde heel raar. Ik heb dat in mijn leven nog niet veel gedaan, en nu moest ik alles alleen regelen. Dit zat zo omdat de andere Belgen verder reisden naar Santa Cruz, maar ik wilde niet zo'n lange reis en Santa Cruz zegt me niet veel, dus ik terug naar Cocha. En om helemaal alleen zo'n 20 uur onderweg te zijn, ondertussen kou lijdend op een hobbelende weg, zag ik niet zitten. Na wat twijfelen besliste ik dus om een snellere weg van slechts 1 uur te nemen. Maar dat voelde raar...toen ik aankwam in de luchthaven leek alsof ik alles opnieuw beleefde van een jaar geleden...die spanning om mijn familie te ontmoeten..aankomen in dezelfde hal. Heel vreemd. En toen ik in het vliegtuig zat, dacht ik dat ik in minder dan een maand de beslissende, lange reis zou maken...pff..was wel vies.
Tarija is een klein, mooi, rustig stadje. Propere, niet naar urine-ruikende trotoirs, groene plaza's, mensen die alles op hun gemak doen. Het is alom geweten dat Tarija meer Argentijnse invloeden heeft dan Bolivia. Dit door zijn droge klimaat en afgelegen ligging, in het zuiderste puntje van Bolivia. Gedeeltelijk daarom is het één van de Boliviaanse departementen die een  meer onafhankelijk bestuur wil. Ik vertel jullie dit omdat op dit moment volop de campagnes bezig zijn van de verschillende partijen. Deze zondag, 2 juli, vinden nieuwe verkiezingen plaats, dit keer om het volk voor 2 keuzen te stellen. Ten eerste om te kiezen welke partij (MAS of Podemos) binnenkort de nieuwe grondwet mag opstellen, en ten tweede of men per departement meer zelfbestuur 'onafhankelijk' wil. In Cochabamba heb ik hieromtrent eerlijk gezegd niet veel bedoening gezien, maar in Tarija hoorde je uit alle hoeken muziek, komende uit de campagne-auto's van de verschillende partijen.
In Tarija hebben we behalve het stadje zelf, 2 dorpjes bezocht in de omgeving. Valle de Concepción staat bekend om zijn wijngaarden waar je in verschillende 'bodegas' kan kijken hoe ze de wijn verwerken en mag je wat proeven. Wij hebben jammer genoeg geen enkele bodega bezocht, enerzijds omdat tours te veel kosten, en anderzijds omdat wijzelf te stom waren en de bodega in het centrum niet vonden. In de plaats daarvan hebben we wel een mooie, korte wandeling gemaakt, waarbij we de rijen ranken zagen en wat met de plaatselijke bevolking praatten. Jammer genoeg kwamen we in de verkeerde maand. Nu is het winter en laten de velden een vrij droevig beeld achter, met zijn kale takken.
De volgende dag hebben we San Lorenzo bezocht, een dorpje dat in de Lonely Planet stond en ons interessant leek. Daar bezochten we het huis (actueel een minimuseumpje) van Menéz, de held van Amerika, de strijder van Bolivia. Hij was het die, ondanks zijn Spaanse afkomst, Bolivia meehelpte aan zijn onafhankelijk. Ook hebben we het rustige, fleurige kerkhof bezocht, waar deze dag net iemand begraven werd. Dit dorpje had zo iets vredigs, met zijn koloniale huizen, wit, hoog en met houten uitstekende balkonnen...De mensen genieten er van het zonnetje in het park, van hun dagelijkse siësta van 1 tot 4 waarin alles dicht is,...Mooi. Spijtig genoeg drink ik geen wijn, anders had ik deze dagen kunnen genieten van dé Boliviaanse wijn ter plaatse. Kim, Lauren en Sara hebben er zich in ieder geval aan te goed gedaan.

Nu blijf ik nog zo'n volle week in Cocha, om daarna mijn laatste, langverwachte reisje te maken naar Chile. Daar blijf ik een kleine week, om dan op tijd thuis te komen om de aankomst van mijn uitwisselingszus mee te maken. Dat is de 15e. De 21e is het mijn toer. Dan vertrekken we vanuit Cocha naar Santa Cruz. Daar krijgen we een laatste oriëntatie, en vertrekken we de 22e definitief huiswaarts.
Brrrrrrrrrrrr......vlug vlug vlug gaat alles.

Mensen, tot weldra!
Vele kussen aan iedereen!
Kris

ps: kika, je verzoek zal worden ingewilligd, als ik mooitjes vind, breng ik ze mee
ps: mam, pap: je brief is aangekomen
ps: aan alle studenten: joehoeew, jullie zijn er vanaf, onspan jullie maar eens lekker op de manier die je zelf het liefst hebt, of indien je nog een laatste hebt: komaan, nog eventjes!!!!!!!

xxx    

hey mensen!

het is gelukt, en wel nog op dezelfde dag als ik van plan was, gehoopt en gezegd had...

Hier staan ze, de foto's van de Salar...

Verder heb ik het mapje 'Chino en ik' nog een beetje aangevuld. Sorry voor diegenen die mij graag op de foto zien, want het zijn vooral foto's van Chino. Ik wil soms zo graag foto's van dingen die we doen, om herinneringen te hebben, maar meneer staat niet zo graag op de foto en trekt dus zelf ook niet. Met resultaat dat ik vooral foto's van hem heb. De eerste foto's zijn van toen mijn ouders eens een week wegwaren (naar de VS) en toen kwam Chino met een puzzel af en toen hebben we die met een paar zitten ineenpuzzelen, een heeele dag werk!
De volgende 2 foto's zijn van een zondagnamiddag, waarop mijn broer Rodrigo al zijn Chileense vrienden had uitgenodigd (er zijn nogal wat Chileense studenten, geneeskunde, die hier komen studeren omdat het in Chile veeel duurder is, en een zeer moeilijk ingangsexamen is. Heel wat Chilenen dus in Ro. zijn jaar en vriendengroep.
De volgende...zijn allemaal van dezelfde dag. De dag dat we 5 maanden samen waren. Toen zijn we naar het zwembad/sauna geweest van zijn univ, waar hij met zijn pasje dus gratis binnenmag. Het was plezant, maar nogal koud, waardoor ik me niet in het water heb gewaagd, enkel in de sauna. Mmm.
De laatste foto's zijn van een avond waarop we samen gekookt hebben. 'Pastel de papa', iets als...aardappelschotel. Suuuuperlekker, echt waar. Een laag puree, een laag van het vlees dat je ziet (is met kruiden, ajuin) een laagje kaas, dan weer puree, vlees, en op het eind veel puree en veeeel kaas. Hij zal me het exacte recept nog wel geven, dus al wie bij mij (op mijn kot :-) of thuis) een keer Chileense pastel de papas wil komen eten: wees welkom!
Zo, dat over de extra foto's van mijn liefste lief.

 

Verder, wat kan ik nog kwijt....
De tijd in Bolivia begint te korten...ik besef het maar al te goed, al een tijdje, dus ben ik volop met de voorbereidingen bezig. Gisteren heb ik 2 grote dozen opgestuurd van welgeteld 29 kilo samen (dat komt ervan van me in het jaar zoveel op te sturen..:-)) maar nog steeds zal ik er iets aan moeten doen om geen overgewicht te hebben. Vanuit Cocha nemen we immers een binnenvlucht naar Santa Cruz. Op zo'n nationale vlucht mag je slechts 20kg meenemen, en je kan het geloven of niet, maar behalve die 29 kg heb ik nog steeds meer kilo's dan dat. Dus wat zal ik doen: Kim en Lauren trekken nog een paar daagjes naar Santa Cruz op vakantie volgende week, en vriendelijk als ze zijn, zullen ze een valies van me meedoen. Zij laten die dan achter bij enkele mede-AFS'ers die in Santa Cruz wonen, en later pik ik dat dan op, als we de definitieve vlucht richting Europa nemen...Ik weet niet of ik het al gezegd heb, maar 23 juli 's avonds zal ik aankomen in de luchthaven van Zaventem. ...tja...tis maar ter informatie.
Behalve dat Kim en Lauren naar St Cruz gaan, trekken ze met Sarah en Arne van Oruro en Stijn van St Cruz ook nog naar Tarija. Dit is de meest zuidelijk gelegen stad in Bolivia, bekend om zijn wijnvelden en dus uiteraard zijn wijn. Tarija is klein, koloniaal, aangenaam qua klimaat (vergelijkbaar met Cocha) maar ligt slechts op zo'n 2000m hoogte. Iedereen vertelt dat Tarija een deeltje apart is, omdat zo ver van de rest ligt, en meer invloeden heeft van Argentinië. Dit hoorde ik ook aan het accent van de AFS-studenten die hier zaten. Ik heb het nog niet bezocht, en dacht daar ook niet meer te geraken, maar nu dit groepje Belgen erheen gaat, heeft Kim me toch kunnen overtuigen. Het zal kort worden, maar ik ben eigenlijk wel blij dat ik het zal zien. M'n moeder van hier zegt dat ik ervan moet profiteren. Tja, inderdaad, als ik ooit terug ga komen zal ik niet de tijd en de zin hebben om zo ver te gaan, naar een plaats waar toeristisch gezien niet veel te bezichtigen is. Heeee, wat ik me wel net bedenk: ik ga moeten opletten dat ik geen snuisterijtjes meer vind, en dat snappen jullie wel, nadat ik net mijn bagageverhaal heb verteld.
Deze zondagavond zullen we 's avonds onze eeuwige, dierbare bus nemen, om dan de volgende dag in de namiddag aan te komen. Lekker gezellig een dagje bussen dus. Dan blijf ik daar maandag, dinsdag en kom ik waarschijnlijk woensdagavond terug, richting noorden, Cochabamba. Dit zal alleen zijn, want de rest gaat vandaaruit meer naar het oosten, om een paar daagjes in St Cruz te relaxen. St Cruz is namelijk de meest westerse stad. Het is gelegen op enkele 100'en meters hoog, heeft een meer tropisch klimaat (in de zomer moet het volgens mij niet uit te houden zijn), en de stad zelf heeft een compleet ander uitzicht dan andere Boliviaanse steden. Gezellige winkelstraten met mooie winkels, een goede uitgaansbuurt...Dit heb ik allemaal van horen zeggen, want ook deze stad heb ik in mijn hele jaar hier, niet bezocht. De reden dat ik niet mee hierheen ga, is dat ik kort daarna nog een klein reisje ga maken, omdat ik niet zo'n uitgaanstype ben (waar de rest op die dagen wel van gaat profiteren...) en bovendien: voor ons vertrek zullen we 2 volledige dagen in St Cruz verblijven, dus de stad zal ik toch nog wel zien. ...
Wat wordt dat kleine, andere reisje dan, hoor ik julie vragen. Wel, voor de 3e keer ga ik nog eens het fascinerende, mooie land van mijn lief gaan bezoeken, deze keer met hem. Tis zo dat Chino vanaf de 9e juli 14 dagen vakantie heeft, en dus naar Chile gaat. Dit zou wel betekenen dat ik hem niet meer zou zien wanneer ik vertrek. (de 19e vertrekken we al vanuit Cocha). Ik zou die laatste dagen sterven, wetende dat ik weg zal gaan en hem niet meer zal zien, terwijl hij toch nog niet zoo ver is. Dus ik ga de eerste dagen met hem mee naar Chile, tot de 14e waarschijnlijk. Dit omdat de 15e mijn Boliviaanse zus terugkomt van haar uitwisselingsjaar in Zwitserland, en bij haar aankomst wil ik zeker bij zijn. Duuuus..een kort Chile-reisje.
En dan zit het reizen er definitief op. Gedaan basta, dag Bolivia! Dan zal het enkel nog lange vlucht worden, met veel traantjes, gevoelens van verdriet door het afscheid, van terugdenken aan wat voorbij is, aan verlangen en spanning, nieuwsgierigheid, wetende dat je ouders aan de andere kant van de oceaan, waar ik dan op dat moment waarschijnlijk boven aan het vliegen ben, op je aan het wachten zijn.
Maar ach, dat scenario kan iedereen zich wel inbeelden. Nu, nu is het nog welgeteld 1 maand en 1 dag dat ik de Boliviaanse lucht mag opsnuiven. Nog een maand om mijn ogen de kost te geven aan dat straatbeeld, dat zo anders is. Om mijn oren te laten wapperen om nog steeds nieuwe woorden te leren, en Boliviaanse weetjes op te vangen. Om mijn buikje te vullen met die oooh zo vele typische gerechten van hier. En wat ga ik met mijn tastzin nog doen? Aaah, mijn Chino nog vele keren goed vastpakken.
Voor de rest gaat alles hier rustig. Tot mijn spijt is er geen capoeira meer, omdat we geen sporthal meer hebben. Ze beslisten dat andere groepen meer opbrachten omdat die met meer mensen waren, dus wij vlogen buiten. Nu voor de laatste maand en een half zou onze leerkracht geen zaal meer zoeken, want eerlijk gezegd bestaat onze groep vooral uit wij, de AFS-studenten. (we zijn met 5 vaste leerlingen in totaal, waaronder de 4 Belgen...tja) Het paardrijden daarentegen gaat nog steeds verder, en daar leer ik nog steeds bij. Maggie, staat je paardje al klaar, ik zal daar eens de show gaan spelen met mijn Boliviaanse kunsten..! Haha. Nee hoor.
Verder...moet ik eigenlijk nog heel veel foto's trekken. Ook moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik nog niets van toeristische zaken bezocht heb in mijn 2e thuisstad Cochabamba. Dus misschien wordt het tijd eens het Simon Patino-museum te gaan bezoeken, de man die ooit één van de rijkste mannen ter wereld was, één van de 3 bezitters van Bolivia's mijnen. Eén van zijn huizen bevindt zich in Cocha, en meer daarover kan ik te weten komen als ik het dus ga bezoeken.

 

En me voorbereiden betekent ook op het thuisfront. Zo heb ik vandaag het FANTASTISCHE nieuws ontvangen dat mijn ouders een studio voor me gevonden hebben, waar ik samen met allerliefste Suzanne volgend jaar ga verblijven in de week, in Gent. Supeeeeer!!!!

Verder heb ik al gesoliciteerd om weer in de Zoo van Antwerpen te gaan werken, maar omdat ik daar nog geen antwoord op heb gekregen, zoek ik (via mijn mama) ondertussen nog naar iets anders. Iedereen met tips, of openstaande vakantiejobjes voor de maand augustus: laat het me weten AUB.

Ten slotte kan iedereen nog zijn lijstje doorgeven van begeerde Boliviaanse spulletjes. Superkleine verzoekjes kan ik aannemen. Maar aub, denk aan mijn zware valiezen.

 

Zo, als ik nog iets vergeten te vertellen ben, wijs me erop, laat het me weten!

 

Een dikke kus aan iedereen!
Tot binnenkort,
Kris

hoi iedereen!

 

ik begon al een beetje schrik te krijgen. Ik probeer al een paar dagen op de site te geraken, maar elke keer krijg ik een foutmelding. Vrijdag had ik foto's zitten plaatsen, maar door het feit dat het verwerken daarvan lang duurt, was ik maar al gaan eten. Daarna moest ik door (poker gaan spelen met een paar man, bij iemand thuis) en eerlijk gezegd, ik was het wat vergeten dat ik ze nog aan het uploaden was. Enfin, wanneer dit gebeurd is, moet je enkel op 'sluiten' drukken, maar ik had al schrik dat één van mijn broers dat niet echt zou begrijpen (Nederlands...) en dus iets verkeerds had gedaan. Dat mijn site geblokkeerd was ofzo, op één of andere manier. Maar zie, relaaaxed, nu lukt het terug. Weten jullie hier iets van, konden jullie ook een paar dagen niet op mijn site geraken?
Enfin, ik ben dus ook blij dat de foto's van Sucre en Potosí erop staan. De reis viel nog samen met Salar de Uyuni, maar het leek me handiger de twee apart te zetten, omdat het eerste stuk zowat meer 'cultureel' is, en het andere meer 'natuur'. En het zou toch een grote map geworden zijn anders, want hooo wee, fotootjes van die mooie natuur heb ik maar al te veel.
Ik moet gauw gaan eten (alweer, te horen lijkt het wel of ik steeds eet, hihi --> ik begin een echte Cochabambina te worden...eten staat hier zowat centraal in het leven. Serieus!) Maar goed, ik ga er toch al aan beginnen, ik wil zoooo graag die schoonheid delen, die ik zag. Misschien zitten er een paar mooie foto's tussen (ik doe ook maar mijn best) maar weet steeds dat de werkelijkheid nog 100 keer indrukwekkender is...

 

Vele kussen,
en tot over een maandje en....2 dagen. Brrrr...wat gaat ie vlug, de tijd!
Kris

beste mensen allemaal,

 

lang zal dit bericht niet worden, de plicht roept me immers om straks te eten en daarna naar de univ te gaan, maar ik wil toch al even laten weten dat ik zonder veel schrammen en afgevroren tenen teruggekomen ben 'van het grootste zoutmeer ter wereld'. Ik heb nog welgeteld 10 vingers, 10 tenen, 2 oren en een neus, maar het was nipt, kan ik wel mededelen.
Nee hoor, maak jullie geen zorgen: voor één keer hadden de Bolivianen eens gelijk dat het kooooud kan zijn daar in de Salar de Uyuni (naam van zoutmeer), en ik heb dus wat afgebibberd, maar verder is het niet gegaan dan een wintermoment van wat jullie hoogstwaarschijnlijk enkele maanden hebben moeten volhouden.

 

Een weekje reizen zit er op, en ik vond het vooral vermoeiend. Maar bijgeleerd heb ik zeker. De 2 dagen in Sucre en de dag in Potosí waren gevuld met cultuur: musea, een mijn, een klooster, een archeologische plek,... De volgende 3 dagen was het dan vooral gapen naar prachtige natuurverschijnselen, vanuit de jeep, en wanneer we afstapten om van dichtbij een kijkje te nemen: geishers, een gigantisch zoutmeer (kan je dus op wandelen, 1,20m dikke laag zout), een groen, roos, wit en stinkend meer, met 'rankende' flamingo's, een eiland op de salar vol cactussen,...
Foto's van dit alles volgen.

 

Maar nu ga ik eten....salpicón (wat heb ik dat goed vanbuiten geleerd): is een mix van groenten met gekookt ei, met stukjes al koud geworden vlees. Heerlijk, want eens goed veel groenten en niets vettigs!!! Smakelijk mensen!

Oja, voor de geïnteresseerden: ik heb vanmiddag eiiiiiiindelijk, na lang met het idee te hebben gezeten, broodpudding gemaakt. Want vanmiddag zaagde mijn moeder dat er zoveel broodoverschotten waren. Tis maar een woord....Ik hoop dat ze het lekker gaan vinden!

 

doei doei!
Dikke bees,
Kris

hoi allerliefste mensen!

 

ik vertrek weer op avontuur...Vanavond vertrekken we met de bende naar AFS naar Sucre, waar we samenkomen met aaalle AFS'ers van heel Bolivia. Volgens mij zeker zo'n 80 man. In een week gaan we Sucre, Potosí en Salar de Uyuni zien. Wat die steden en dat zoutmeer van Uyuni voor interessants hebben, vertel ik later wel, of in ieder geval: zíen jullie later wel in de foto's.

 

Want ik kan nu niets meer beloven over verhalen schrijven. Ik zit nu zooooo mijlenver achter, dat ik het gewoon opgegeven heb te hopen dat ik ooit nog mijn reizen kan beschrijven. Mijn probleem is gewoon dat ik alles veel te uitgebreid vertel. Niet? Zeg maar jaaaaa! Enfin, foto's zeggen toch ook veel, niet? Carnaval, Cusco, Kami en deze reis zullen mondeling worden gedaan, vrees ik.
Oja, de meesten zullen zich wel afvragen wat Kami is. Wel, vorige week ben ik zo'n 5 dagen naar Kami geweest, een ..al vrij modern dorp hoog in de Andes, op 4000m. Samen met Tim ben ik daar terecht gekomen omdat Tims vader daar als ingenieur werk verricht, via 2 Italiaanse paters die daar al meer dan 20 wonen, en vanalle projecten tot een goed eind brengen. Om het kort samen te vatten. Interessant was het om eens een mijn binnen te gaan, dat helemaal geen museum is maar pure, harde realiteit voor veel van de dorpsbewoners. Zien hoe ze de wolfram innen en bewerken. We bezochten de bakkerij van het dorp, het ziekenhuis (waar 30 mensen kunnen slapen), de school, de houtzagerij en mecanica, het 'internetcafé' met 4 computers dat geopend werd op onze eerste dag daar. De splinternieuwe waterkrachtcentrale (met onderdelen en machines die in Europe, dan vooral Italië en Duitsland, te prehistorisch bevonden waren en gratis of aan een mini-prijs verkocht werden), wat nog....we hebben 2 missen bijgewoond, naar een 'feest' geweest van een vrouw wiens moeder exact één jaar gestorven was. De traditie is hier dat men, als één van je ouders, zussen of broers, of kinderen sterft, dat je dan 1 jaar lang enkel zwart mag dragen, nooit mag dansen... Op deze avond heeft de vrouw haar kleren ingewisseld met fleurig blauw en wit, en heeft ze met haar echtgenoot gedanst. Voor de rest was het helemaal niet zo'n uitbundig 'feest', maar goed. We hebben het kerkhof bezocht, een landbouwproject waar men de boeren van omliggende primitieve dorpen leert om op efficiëntere manier te telen, gezien waar ze de aardappeloogst van de dorpen verzamelen om aan de stad te verkopen...Dit alles door op ons tweetjes gewoon wat in het dorp rond te lopen, met de mensen te babbelen, een rit aangeboden te krijgen die ons naar deze plekken brachten...
Interessante dagen! Maar alle, het moet gezegd worden, toch ook wel kouuuuuud hoor. (tja, enkel Tim gaat deze insider begrijpen, maar goed).

 

Ik vraag me nu af of ik eigenlijk in al die tijd de foto's van het carnaval hierop heb gezet...Na dit bericht ga ik dit meteen eens controleren zie...Dat zou wel een schande zijn.

 

Enfin, als ik nu nog tijd heb (binnen 2 uur en een half moet ik aan de terminal staan) zet ik de foto's van Kami er ook nog op. Ik moet wel zeggen dat ik er helemaal niet veel heb. Tim heeft er zoveel meer, en zoveel meer sprekende. Maar ach, ik ben zo geen fototrekker merk ik nu (vergeleken met Tim, die het overal mee naartoe doet, en zo slim is van elke stomiteit een foto te trekken, waar je achteraf zoooo blij om bent omdat dit een goede herinnering is...). Dus van zodra ik Tims foto's heb, zet ik die erbij...Hij heeft een foto van elk ding dat we bezocht hebben.

 

Goed, mensen. Wens me een goede reis :-) Dan wens ik aan het jeugdige volk onder jullie VEEL SUCCES MET DE EXAMENS. Dat de profs mild mogen zijn, en de hersentjes snel en bestand...
Aan het weer wens ik veel zon toe (hm..), en aan de dagen veel verlof. (hmmmm..).

 

Dikke kus en knuffel
Kris